Een spreekwoord uit vroegere tijden. In de 18e eeuw luidde het als volgt: “dat zijn maar praatjes en dat vult bij mij geen zakken noch geen uitgeholde gaatjes”. De betekenis is eigenlijk: woorden helpen niet waar men daden moet zien. Binnen de tandheelkunde zou je dit spreekwoord heel letterlijk kunnen nemen. Maar is het zo zwart-wit? Bij ons in de praktijk vullen praatjes wel degelijk gaatjes. Het zijn de bewust aangebrachte ‘gaatjes’ in onze agenda, juist gemaakt voor de praatjes. Soms zijn praatjes belangrijker dan het letterlijk vullen van gaatjes. In ons vak houden wij praatjes ter voorkoming van gaatjes, eh…..vat u hem nog?
Ter verduidelijking: de bewust aangebrachte ruimtes in onze agenda voor de praatjes gaat om het persoonlijk contact. U bent geen nummer of alleen een mond vol tanden, u bent een mens. Een mens met wensen, gevoelens en gebeurtenissen. Soms moeten er belangrijke keuzes gemaakt worden, of zijn er zorgen over de (mond)gezondheid. Dan is het goed om erover te praten. Soms is het delen van de twijfel, zorg of angst al voldoende, soms komt er dan plots inzicht. Anderzijds kan een advies opheldering geven, waardoor keuzes gemaakt kunnen worden.
Daarnaast is de doelstelling van onze praatjes het voorkomen van vullen van gaatjes. Preventie, ofwel: voorkomen is beter dan genezen. Ook binnen de tandheelkunde komen aandoeningen voor waarbij genezing niet meer mogelijk is, dan is er sprake van onherstelbare schade. Dan zijn onze ‘praatjes’ des te belangrijk.
Tja en dan is er nog : tijd is geld. Hoewel deze praatjes zeker niet de gaatjes in onze zakken zullen vullen, blijf ik van mening dat ze zeer belangrijk zijn binnen een goede praktijkvoering. Het is van groot belang dat er een goede vertrouwensrelatie is tussen de cliënt/patiënt en zijn behandelaar. Daar is een ‘praatje’ zeker op zijn plek. Als u zich veilig en begrepen voelt, zult u graag van onze zorg gebruik blijven maken. In dat geval vult dat zeker de gaatjes in onze agenda. Hoe dan ook, wij blijven gewoon lekker doorpraten!